بگو یاس  احمر کجا می روی؟                           گل سرخ حیدر چرا می روی؟

چرا ای مسافر ز شهر دلم                                 غریبانه و بی صدا  می روی

علی را تو بودی نوا همسفر                              چرا بی من بی نوا می روی

زمن روی ماهت نهان می کنی                          چرا ماه من در خفا  می روی

چه آمد مگر بر سرت این چنین                          تو دل کنده از ما سوا می روی

ز چه بر رخت پنجه حکاکی است                        بمیرم چرا چادرت خاکی است

به عشقت مرا مبتلا کرده ای                             تو با قلب حیدر چه ها کرده ای

دلم بیت الاحزان اشک تو بود                             چرا خانه ات را رها کرده ای

نگاهی دگر کن به این ریسمان                          اسیر نگاهت مرا کرده ای

نوای دل زینبم بوده ای                                     تو این خانه را نینوا کرده ای

شگفتم چه سان در حضو ر حسین                   چنین کربلایی به پا کرده ای

بیا شمع من فکر پروانه کن                               دوباره سر زینبت شانه کن

بیا ای کبوتر ز بامم مپر                                      به قلب پریشان من لانه کن

شده بزم ما بزم غربت مرو                                تو لطفی به بزم غریبانه کن

گل یاس من از چه پژمرده ای                            نگاهی دگر سوی گلخانه کن

شده ماتم سرای علی                                       بیا در    گشا تو برای علی

صدای تو از زیر در می رسد                                تو هم بشنو اینک صدای علی

دگر جز دل چاه ونخل کهن                                 کسی نشنود   های    های علی

گل یاس پر پر چرا رفته ای                                 علی مانده از تو جدا  رفته ای

مگر از دل خسته نشنیده ای                              ز من التماس دعا رفته ای

زیارت قبول و دعا کن مرا                                     اگر سوی کرب وبلا رفته ای

بگو با محمد(ص) که تنها شدم                            اگر جانب مصطفی رفته ای

تمنای مرگ علی که ز حق                                 کنون که به نزد خدا رفته ای

تو رفتی وفریاد من آه شد                                   پس از تو انیس علی چاه شد